Hobbit: Tam i z powrotem

Mój kolega powiedział ostatnio, że ma już dosyć klimatów Władcy Pierścieni, bo jak stwierdził, co za dużo, to niezdrowo. Być może faktycznie z okazji 25-lecia premiery Drużyny Pierścienia w tym roku mówi się o trylogii naprawdę sporo, ale ludzie… Jak może być za dużo jednej z najlepszych historii, jakie kiedykolwiek ktoś stworzył, a potem opowiedział?

Mam nadzieję, że należysz do tej samej co ja, podobnie myślącej grupy, dlatego ucinam temat herezji i zapraszam cię na przeżycie przygód opisanych w Hobbicie, które poprzedzają wydarzenia znane z trylogii. Bilbo Baggins, spiesząc się na spotkanie z Gandalfem, zapomniał chusteczki do nosa, ale ty tego nie rób, bo tutaj może się ona naprawdę przydać.

Gra nie tylko tytułem nawiązuje do powieści J.R.R. Tolkiena Hobbit, czyli tam i z powrotem, ale pozwala dosłownie przeżyć osiem przygód Bilba Bagginsa. Hobbit wyrusza ze swojej wygodnej norki wraz z czarodziejem Gandalfem i trzynastoma krasnoludami, by odzyskać skarb strzeżony przez smoka Smauga.

Na początku odwiedzą nas nieproszeni goście w Bag End, a potem wyruszymy na szlak pełen przygód. Po drodze spotkamy trolle, gobliny, Golluma, wargów i wielkie orły, by ostatecznie, przemierzając Mroczną Puszczę, dotrzeć do Samotnej Góry i stanąć twarzą w twarz z samym Smaugiem.

Każda z tych przygód została zamknięta w osobnym scenariuszu, który wprawdzie można rozgrywać w dowolnej kolejności, bo są one od siebie niezależne, ale grając je po kolei, odtworzymy znaną z powieści historię, która stała się wstępem do Władcy Pierścieni.

Co w środku? Jest po prostu pięknie. Już przy wyciąganiu kolejnych komponentów z pudełka czuć, że czeka nas prawdziwa przygoda. Kolorowa, kreskówkowa oprawa graficzna świetnie pasuje do fabuły i mocno podkreśla jej bajkowy charakter.

Jeśli chodzi o komponenty, dostajemy tu absolutnie najwyższy poziom jakości. Gruba tektura sprawia, że wszystko wydaje się niemal pancerne. Dotyczy to zarówno żetonów, jak i plansz graczy, które zostały spięte w formę jednej, dużej księgi przygód. Do tego dochodzi zestaw kości oraz suchościeralne mazaki.

I tutaj wracamy do wspomnianej na wstępie chusteczki. Owszem, mazaki mają wbudowane gąbki do ścierania tuszu, ale w praktyce szybciej i wygodniej zrobić to zwykłą chusteczką higieniczną.

Wybieramy scenariusz. Następnie czytamy jego cele, dobieramy potrzebne komponenty, poznajemy zasady przygody oraz warunek jej zakończenia. Każdy bierze swoją księgę przygód oraz mazak, którym będzie rysował szlaki.

Zazwyczaj używa się pięciu białych kości K6 podróży, choć są scenariusze, w których korzystamy tylko z jednej czarnej kości K12 lub używamy jej dodatkowo.

Jeśli używamy kości podróży, jeden z graczy rzuca nimi i wybiera jedną dla siebie. Następnie, po kolei, każdy z graczy wybiera jedną z pozostałych kości. Przy dwóch graczach pierwszy wybierze trzy kości. Po wybraniu kości wykonujemy przypisaną do niej akcję. Na tym kończy się runda. Kolejną rozpoczyna następny gracz, to on rzuca kośćmi i jako pierwszy dokonuje wyboru.

Gdy nastąpi warunek zakończenia scenariusza, podliczamy punkty (wszystko jest dokładnie opisane w scenariuszu) i cieszymy się zwycięstwem albo dzielnie znosimy porażkę, licząc na szybki rewanż.

Czy to gra dla każdego? Zdecydowanie nie. Jeżeli jednak lubisz tytuły, które mimo rywalizacyjnego charakteru stawiają na przeżycia estetyczne, wspólną zabawę i snucie opowieści, to wybierając Hobbita: Tam i z powrotem na pewno się nie zawiedziesz.

Każdy scenariusz jest wprawdzie swoistym wyścigiem, ale zastosowana mechanika rzutu kości, wyboru i rysowania szlaku na mapie sprawia, że łatwo skupić się bardziej na płynącej z tego przyjemności niż na wyrachowanej rywalizacji. Oczywiście wiemy, że ktoś musi wygrać i każdy chce, żeby to był on, ale przegrana nie boli. Cały czas czujesz, że dobrze się bawisz i że liczy się przede wszystkim droga, którą pokonujemy z przyjaciółmi czy bliskimi, a nie sam wynik.

I jak powiedział Thorin Dębowa Tarcza, żegnając się z Bilbem Bagginsem: „Świat byłby weselszy, gdyby więcej jego mieszkańców ceniło dobre jadło, zabawę i śpiew wyżej niż górę złota”. Ja dorzuciłbym do tej listy jeszcze granie w Hobbita: Tam i z powrotem.