Mazing

Gry abstrakcyjne mają od samego początku pod górę. Są przeważnie pozbawione efektownej oprawy graficznej albo nie mają fabuły, a jeśli już jakaś się pojawia, to na pierwszy rzut oka widać, że jest tylko formalnością i w zasadzie mogłoby jej nie być. Co tu sprzedawać w dzisiejszym kolorowym świecie, pełnym cudownych grafik i literackich opisów? Mechanikę? Phi. Dużo osób niestety tak myśli i później czuje się rozczarowanych piękną grą, która okazuje się płytka i nie stanowi większego wyzwania dla umysłu. Te same osoby bardzo często szerokim łukiem omijają „nieatrakcyjne” abstrakcyjne gry strategiczne, które mają problem z przebiciem się do masowego odbiorcy. I to jest błąd. Bo gry abstrakcyjne stawiają na jeden z najważniejszych elementów gier planszowych, czyli mechanikę. Mazing również nie próbuje niczego udawać, ale za to bardzo sprawnie wykręca umysł.

Każdy z graczy ma po dwóch Posłańców, którzy muszą dotrzeć na pola startowe przeciwnika. Podczas tej misji muszą uważać na pułapki, blokady i ślepe zaułki. Fabularnie bez kombinowania, a cel jest jasny. Witaj w świecie abstraktów.

Dwustronna plansza, czarny i biały zestaw pionów oraz instrukcja. Klimat trochę szachowy, ale zarówno kształt planszy i pionków, jak i ich oznaczenia odbiegają od szachowych standardów. Wszystko jest solidne, przejrzyste i zaprojektowane tak, żeby podczas rozgrywki nic nas nie rozpraszało.

Jest to gra kooperacyjna, w którą można grać także samemu. W wariancie solo wykonujemy ruchy za obu graczy. Na początku ustawiamy swoich Posłańców na polach startowych, a pozostałe pionki rozkładamy losowo w trzech kolejnych rzędach, dzięki czemu każdy z graczy zaczyna z innym układem pionów. Podczas swojej rundy musi wykonać od jednego do trzech ruchów swoimi pionkami (można poruszać się tym samym pionem). Gra kończy się zwycięstwem, gdy wszyscy czterej Posłańcy znajdą się na polach docelowych. W każdym innym przypadku ponosimy porażkę.

Mazing to specyficzna gra i na pewno nie będzie tytułem dla każdego. Nie chodzi tu tylko o jej abstrakcyjność, bo siadając do tego typu gry, trudno oczekiwać pod tym względem zaskoczenia. Nie wszystkim może jednak przypaść do gustu kooperacja w tego rodzaju tytule. Dla mnie jest ona tutaj zdecydowanym plusem, ale przypuszczam, że wielu graczy będzie spodziewać się raczej pojedynku.

Drugim problemem jest losowość wynikająca z początkowego rozkładu pionów. Wprawdzie dzięki temu za każdym razem mamy do czynienia z unikalną łamigłówką do rozwiązania, ale jej poziomu trudności nie da się w żaden sposób skalować i niektóre układy mogą się okazać znacznie trudniejsze od innych. Dla części graczy będzie to frustrujące, jednak przy takim podejściu do układu początkowego jest to trudne do uniknięcia.

Mnie to jednak nie przeszkadza i obie te cechy wręcz zachęcają do kolejnych podejść do tego skrzyżowania szachów z Rush Hour. Może Mazing nie kusi swoim ascetycznym wyglądem i nie oferuje uczty dla oka, ale na pewno można się tutaj spodziewać oryginalnej i wymagającej uczty umysłowej.