Orbita

Lubię planszówki w dużych pudłach wypełnionych po brzegi komponentami, ale w moim planszówkowym sercu szczególne miejsce zajmują tytuły zamknięte w małych pudełkach i skrywające niewielką liczbę elementów. Pomimo swoich skromnych rozmiarów i często niewielkiej liczby zasad potrafią mocno zaangażować, sprawiając, że duże gry patrzą na nie z półek z zazdrością. Częściej sięgamy bowiem po ich mniejszych kuzynów i równie dobrze się przy tym bawimy. Orbita to jedna z takich gier.

Przy tego typu grach pisanie o fabule zawsze jest dla mnie twardym orzechem do zgryzienia. Mamy karciankę, która praktycznie mogłaby być o wszystkim, a ja mam ci napisać, że jesteś astronomką albo astronomem, obserwujesz wędrówki planet i próbujesz przewidzieć ich położenie? Okej, coś tu faktycznie obserwujemy i coś trzeba przewidzieć, ale uwierz mi na słowo: po kilku minutach całkowicie zapomnisz o fabule. I dobrze, bo nie o nią tutaj chodzi.

Może i to zgrabne pudełeczko jest małe, ale na pewno wypełniono je prawie po brzegi. Zmieściły się w nim talie kart (cztery zestawy kolorów po siedem kart), zestaw drewnianych znaczników planet (cztery kolory odpowiadające kolorom kart) oraz miniplansza. Całość utrzymano w astronomicznym klimacie dzięki miłym dla oka grafikom. To właśnie one sprawiają, że grając w tę, mimo wszystko, abstrakcyjną grę „czujemy”, jakbyśmy obserwowali ruch ciał niebieskich nad naszymi głowami.

Orbita to pojedynkowa gra dla dwóch osób. Każdy z graczy zaczyna z czternastoma kartami na ręce. Podczas swojej tury zagrywamy od jednej do trzech kart w jednym kolorze, a następnie przesuwamy na torze, czyli orbicie, planetę odpowiadającą ich barwie. Druga osoba robi to samo, ale musi zagrać karty w innym kolorze niż my. Rundę wygrywa osoba, której planeta znajduje się dalej na orbicie. Zwycięzca zabiera wszystkie zagrane karty, zarówno swoje, jak i przeciwnika, układa je przed sobą odkryte i posortowane według kolorów, a następnie rozpoczyna kolejną rundę. Na koniec liczymy punkty.

W sumie nic odkrywczego, prawda? Tak, ale każda z tych faz skrywa interesujące szczegóły. A wiemy nie od dziś, że diabeł tkwi w szczegółach.

Że Orbita jest grą dla miłośników mikrogier, to już wiesz, choć oczywiście nie jej rozmiar sprawia, że chce się w nią grać. Wszystko sprowadza się do prostych i szybkich do wytłumaczenia zasad, które jak na tak niewielką grę skrywają zaskakująco wiele interesujących ograniczeń i zależności.

W regułach, w tym w sposobie punktowania wyczuwam ducha mistrza tego typu projektowania, Reinera Knizii. Trzeba tu wygrywać, ale żeby zwyciężyć, należy przez cały czas śledzić poczynania przeciwnika i pilnować, by nie odskoczyć mu za bardzo. Bez tej kontroli podliczanie punktów może okazać się kubłem zimnej wody, który szybko ostudzi nasz entuzjazm wywołany dużą liczbą zdobytych kart.

Wszystko to sprawia, że próby rozgryzienia i przechytrzenia rywala dostarczają w Orbicie sporo emocji i nadają jej charakter prawdziwego pojedynku. Dostajemy więc nie tylko ciekawy pojedynkowy przerywnik pomiędzy poważniejszymi tytułami, ale także pełnoprawnego bohatera wieczornego odpoczynku, na przykład po pracy, gdy brakuje już czasu na coś cięższego lub dłuższego. Orbita sprawdzi się również jako towarzysz wyjazdów, a jej niewielkie rozmiary tylko to ułatwiają.